MONTAŻ AZYMUTALNY AZ/AZ2/AZ3 - to najprostszy z montaży, na którym teleskop może obracać się pionowo i poziomo. Główna wada: pozorny ruch sfery niebieskiej powoduje, że obserwowane obiekty należy nieustannie śledzić, poruszając teleskopem w obu osiach. Mimo tego montaże te są nadal stosowane. W każdej szerokości geograficznej niezbędne są dwa ruchy, w wysokości (pionowo) i azymucie (poziomo), by utrzymać gwiazdę w polu widzenia. Montażem horyzontalnym jest zazwyczaj trójnóg umożliwiający swobodny obrót w dowolnym kierunku. Nie jest łatwo prowadzić teleskop, gdyż wymaga to dwóch niezależnych ruchów oznacza to, że montaż horyzontalny, w przeciwieństwie do równikowego, nadaje się raczej do małych teleskopów. Jest powszechnie stosowany przy obserwacjach za pomocą teleskopów z układem optycznym - refraktor. Dobrze sprawdza się przy obserwacjach naziemnych. Model AZ3 posiada regulację mikroruchów.

Montaż Dobsona - jest najpopularniejszą odmianą monatżu azymutalnego. Stosuje się go do teleskopów z układem optycznym reflektor o dużej średnicy. Jest on tani, prosty w budowie i bardzo stabilny dzięki zastosowaniu odpowiednich materiałów. Montaż Dobsona jest lekki, bo nie posiada przeciwwag stanowiących prawie połowę masy teleskopu na montażu paralaktycznym.

MONTAŻ PARALAKTYCZNY EQ/EQ1/EQ2/EQ3-2/EQ5 - jego budowa sprawia, że teleskop zamocowany jest na osi ustawionej równolegle do osi Ziemi. Dzięki temu, gdy teleskop obraca się ze wschodu na zachód, to automatycznie jest wykonywany ruch w góre i w dół. Różni się on od montażu azymutalnego tym, że jego tzw. oś biegunowa skierowany jest na północ geograficzną i nachylona do horyzontu o kąt 90 stopni minus kąt szerokości geograficznej miejsca obserwacji. Obiekty można śledzić automatycznie jeśli montaz wyposaży się w napędy. Montaże paralaktycznie dzięki swej konstrukcji sprawdzają się bardzo dobrze w astrofotografii, przy czasach naświetleń nawet kilku godzin. Oprócz ułatwienia obserwacji umożliwia on także wykonywanie astrofotografii z czasami wynoszącymi nawet kilka godzin. Jest pewne, że montaż paralaktyczny jest lepszy od prostego horyzontalnego. Wszystkie montaże paralaktyczne posiadają regulację mikroruchów.

Montaż niemiecki - jest odmianą montażu paralaktycznego, wskazany do teleskopów z układem optycznym - refraktor. Teleskop montuje się na jednym końcu osi, a przeciwwagę na drugim. Zalety to - prosty w budowie, dostęp do całego nieba w każdej szerokosci geograficznej, możliwośc dołączania akcesoriów.. Wadą jest jego waga wynikająca z konieczności używania przeciwwag.